کانکتور فرکانس رادیویی نوعی دستگاه اتصال است که می تواند سیگنال های فرکانس رادیویی را با از دست دادن و بازتاب کوچک منتقل کند و اتصالات سریع و مکرری را در سیستم انتقال فرکانس رادیویی فراهم کند. عمدتاً از مخاطبین، عایق ها، پوسته ها و لوازم جانبی تشکیل شده است.
کانکتور فرکانس رادیویی باید برای تماس قابل اعتماد، خواص هدایتی و عایق خوب، قدرت مکانیکی کافی انتخاب شود و تعداد دفعات افزونه با الزامات استانداردهای بین المللی و داخلی مربوطه مطابقت دارد. در عین حال عوامل زیادی وجود دارند که سری و سبک های کانکتور را تعیین می کنند که در میان آن ها کابل وصله و محدوده فرکانس استفاده از عوامل اصلی هستند. در عمل مهندسی، قطر کانکتور و قطر کابل را تا حد امکان نزدیک کنید تا بازتاب به حداقل بر رسد. هر چه تفاوت قطر کابل و قطر کانکتور بیشتر باشد، عملکرد بدتر می شود. بازتاب معمولاً به عنوان تابعی از فرکانس افزایش می یابد، و به طور کلی کانکتورهای کوچکتر عموماً در فرکانس های بالاتر عملکرد خوبی دارند. برای فرکانس های بسیار بالا (بالاتر از ۲۶گیگاهرتز)، اتصال دهنده های دقیق هوا-متوسط مورد نیاز است.
عوامل زیر باید در هنگام انتخاب کانکتور فرکانس رادیویی در نظر گرفته شوند:
محدوده فرکانس مجموعه کانکتورهای مورد استفاده را تعیین می کند. معمولاً در فرکانس های پایین تر (زیر ۶گیگاهرتز)، از کانکتورهای push-lock یا bayonet-lock استفاده می شود. اتصالات قفل کننده نخ معمولاً در محیط های با کارایی بالا و کم صدا مورد استفاده قرار می گیرند.
معمولاً مشخصات کابل مانع اتصال دهنده را تعیین می کند.
۵۰ و ۷۵ هُم دو مانع استاندارد رایج هستند و بسیاری از سری های کانکتور دارای ۵۰ هُم و ۷۵ هُم هستند. کابل های رایج و ویژگی های آنها را می توان در وب سایت ما یافت می شود. گاهی اوقات در فرکانس های زیر ۵۰۰ مگاهرتز می توان از کانکتورهای ۵۰ هُم بر روی کابل های ۷۵ هُم (یا برعکس) استفاده کرد و عملکرد آن قابل قبول است. دلیل این امر این است که به طور کلی کانکتورهای ۵۰ هُم ارزان هستند و به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرند.
علاوه بر تطبیق اندازه کابل و کانکتور تا حد امکان برای به حداقل رساندن خطاها، رابط و ماده عایق کانکتور نیز از ملاحظات مهم هستند. لب به لب خطی و رابط های متصل به هوا (مانند رابط های SMA و نوع N) می توانند فرکانس بالا و عملکرد بازتاب پایین را فراهم کنند، در حالی که رابط های دی تریک همپوشانی (مانند BNC و SMB) معمولاً محدودیت هایی در فرکانس و عملکرد بازتاب دارند. نموداری که معمولاً عملکرد کانکتور را منعکس می کند، جدول ضریب بازتاب است. این یک روش اندازه گیری است که توصیف می کند که سیگنال چقدر از کانکتور منعکس می شود. می توان آن را با ضریب بازتاب، نسبت موج ایستاده ولتاژ (VSWR) و از دست دادن بازگشت بیان کرد.
بر اساس الزامات گسترش یافته برای رابط های غیر استاندارد تجهیزات رادیویی در فصل ۱۵ کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC)، بسیاری از طراحان اغلب رابط های اتصال استاندارد (مانند BNC، TNC) را انتخاب می کنند، اما قطبیت خود را معکوس می کنند. گاهی اوقات یک رابط موضوع معکوس استفاده می شود.
در برخی کاربردهای خاص، نیاز به قدرت و ولتاژ نیز عاملی در تعیین استفاده از کانکتورها است. کاربردهای با قدرت بالا نیاز به استفاده از کانکتورهای با قطر بزرگ (مانند انواع DIN 7-16 و HN) خواهند داشت. به طور کلی قدرت انتقال توسط قدرت انتقال کابل تعیین می شود که معمولاً بر اساس تجربه تعیین می شود. سطح شکست ولتاژ توسط ولتاژ اوج تعیین می شود. ظرفیت انتقال نیرو با فرکانس و ارتفاع کاهش می یابد.
نسبت موج ایستاده ولتاژ (VSWR) و تعیین آن
VSWR (نسبت موج ایستاده ولتاژ) اندازه گیری مقدار سیگنال بازگشته از کانکتور است. یک واحد بردار شامل اجزای دامنه و فاز است. تشخیص این موضوع بسیار مهم است، به ویژه هنگامی که ما در حال در نظر گرفتن اثر مرکب اتصال دهنده های متعدد بر روی یک خط انتقال هستیم. بی تطابقی مانع باعث بازتاب خواهد شد. اگر کابل استفاده می شود 50 هُم impedance, سپس اتصال نیز باید 50 هُم impedance حفظ. تغییر اندازه از کابل به خط انتقال کانکتور، دی تریک عایق در کانکتور و از دست دادن تماس هادی از عوامل اصلی هستند که باعث بی تطابقی می شوند. به طور کلی دو روش برای تعیین VSWR یک کانکتور وجود دارد. روش اول استفاده از روش «محدودیت خط مستقیم مسطح» در کل باند فرکانس است. به عنوان مثال، برای یک پلاگین BNC مستقیم با کابل انعطاف پذیر، VSWR تا حداکثر ۱٫۳ در ۴گیگاهرتز مشخص شده است. :۱ (معمولاً به عنوان حداکثر ۱٫۳ نوشته می شود). روش دوم این است که در نظر گرفتن که VSWR یک تابع مستقیم از فرکانس معمولی در موقعیت های واقعی است. با پلاگین مستقیم SMA کابل RG-142 B/U، VSWR را می توان به عنوان توصیف کرد: VSWR=1.15 +0.01*F (گیگاهرتز) به حداکثر فرکانس 12.4گیگاهرتز. به عنوان مثال، در 2Ghz، حداکثر VSWR مجاز 1.15+2*.01 یا حداکثر 1.17 خواهد بود. در 12.4Ghz آن را 1.15+12.4*.01 و یا حداکثر 1.274 خواهد بود. طبیعتاً می توان این مقادیر را به ضریب زیان بازگشت یا بازتاب تبدیل کرد.
از دست دادن درج و عزم آن
از دست دادن درج ρ، تعریف شده به عنوان:
σ=10 log(Po/Pi), unit dB
خروجی ---- پاور
ورودی ---- پی پاور
سه دلیل اصلی برای از دست دادن درج:
از دست دادن بازتاب، از دست دادن دی تریک و از دست دادن هادی. از دست دادن بازتاب اشاره به آن تلفات اتصال به دلیل امواج ایستاده است. از دست دادن دی تریک اشاره به از دست دادن انتشار انرژی در مواد دی تریک (تفلون، رکسولیت، دلرین و غیره) دارد. از دست دادن هادی به زیان ناشی از هدایت انرژی بر روی سطح هادی کانکتور اطلاق می شود. مربوط به انتخاب مواد و استفاده از آبکاری است. به طور کلی، از دست دادن درج اتصال از چند صدم یک dB تا چند دهم یک dB را در بر می گیرد. همان روش مشخصات VSWR، می توان آن را به عنوان "حد خط مستقیم مسطح" یا به عنوان تابعی از فرکانس مشخص کرد. همانطور که با مثال VSWR، برای پلاگین BNC مستقیم با کابل های انعطاف پذیر، تحت حداکثر 3 شرایط آزمون Ghz، BNC را می توان به عنوان حداکثر 0.2dB مشخص شده است.
برای SMA، تحت شرایط آزمون 6Ghz، شما می توانید از دست دادن درج ρ=0.06*(f--GHz)dB را مشخص کنید. به عنوان مثال، در 4Ghz، حداکثر از دست دادن درج 0.06*2 یا 0.12dB است. اگرچه کانکتور می تواند در یک محدوده فرکانس گسترده مورد استفاده قرار گیرد، اما معمولاً تنها در یک فرکانس خاص مشخص آزمایش می شود زیرا یک فرایند دقیق و زمان بر برای اندازه گیری دقیق تلفات بسیار کوچک است. این فرایند آزمون در MIL PRF-39012 تعریف شده است.