1. امپدانس: تقریبا تمامکانکتورهای rfو کابل ها با امپدانس 50Ω استاندارد شده اند. استثنا در قاعده کلی سیستم های 75Ω است که معمولاً برای نصب کابل استفاده می شود. همچنین مهم است که کانکتورهای کابل کواکسیال RF دارای امپدانس مشخصه کابل های منطبق باشند. اگر اینطور نباشد، ناپیوستگی ایجاد می شود و ممکن است ضرر و زیان ایجاد شود.
2. VSWR(نسبت موج ایستاده ولتاژ): در حالت ایده آل باید متحد شود، طراحی و اجرای خوب می تواند VSWR را زیر 1.2 در محدوده مورد علاقه نگه دارد.
3. محدوده فرکانس: اکثر عملیات RF امروزه در محدوده 1 تا 10 گیگاهرتز هستند، بنابراین کانکتورها برای تلفات کم باید در این منطقه باشند. برای موارد بالاتر از 10 گیگاهرتز -- اکنون در محدوده 10 تا 40 گیگاهرتز کار زیادی وجود دارد -- از میان کانکتورهای جدیدتر یک انتخاب وجود دارد. آنها مانند خود کابل ها گران هستند.
4. از دست دادن درج: این از دست دادن کانکتور در محدوده فرکانس مورد علاقه است. تلفات معمولاً در محدوده {{0}}.1 و 0.3 دسی بل است. تعیین میزان بحرانی بودن یک وات (یا وات کسری) در اکثر طراحی ها وجود دارد، و حتی چنین تلفات کوچکی باید به حداقل برسد و در بودجه از دست دادن لینک لحاظ شود. در قسمت جلویی کم نویز قرار دارد، مخصوصاً زمانی که قدرت سیگنال و نسبت سیگنال به نویز کم باشد.
5. چرخه عملیات: اتصال چند چرخه اتصال/قطع را می تواند تحمل کند و همچنان مشخصات خود را برآورده کند؟ این معمولاً در 500 یا 1000 سیکل است. با اتصالات رزوه ای، گشتاور سفت کننده مشخص شده توسط تامین کننده یک عامل مهم در حفظ عملکرد و قابلیت اطمینان است.
6. قدرت: درمان قدرت با دو افت مقاومت (گرمایش) و خرابی عایق تعیین می شود. در حالی که حتی دههها طراحی تحت تسلط پیش پردازش دهها وادو بود، جامعه طراحی امروزی بر روی دستگاههای کم مصرف مانند تلفنهای همراه، ایستگاههای پایه پیکوسلولار و نانوسلولار، رابطهای ویدئویی، RF و گجتها تمرکز دارد. اینها در محدوده زیر 1 وات هستند، بنابراین کانکتور می تواند بسیار کوچکتر باشد و رتبه قدرت آن محدودتر است.
